Nieuws uit Woonzorgcentrum Parel der Kempen

  • 15 maart 2020

We houden op de Facebookpagina Gemeente Westerlo een coronadagboek uit ons Woonzorgcentrum Parel der Kempen bij. De berichtjes zetten we ook op deze webpagina. De foto's staan enkel op Facebook.

Vrijdag 3 april

Er zijn zekerheden in het leven. Deze middag aten we kabeljauw. Zo moet dat op vrijdag visdag. Met kruidensausje en preistoemp 'dabij'. De geur van de vis brengt ons naar de zee, zout op je huid en wind in je haren. Straks begint de paasvakantie maar niemand die bootjes kan gaan kijken aan de kust, naar het schijnt. Het is nog altijd van 'blijf in uw kot', vandaag al 21 dagen lang.

In de Parel staan de teller van bewoners met tekenen van corona op nul. Bij de medewerkers op 1. Dat personeelslid is ondertussen al een hele tijd thuis en herstelt goed. Er zijn nog personeelsleden met ziektesymptomen getest, die tests waren allemaal negatief voor corona. Gelukkig maar! We hopen dat ze snel weer helemaal gezond zijn.
Er sijpelen verhalen binnen van rusthuizen waar men minder geluk heeft. Het beukt er keihard in als we horen dat er daar afscheid wordt genomen van mensen zonder de gangbare rituelen. De voorbije weken namen we hier afscheid van drie medebewoners. Dat had niks te maken met het virus of met de maatregelen. Het maakt gewoon deel uit van het samenleven met veel oudere mensen. Het is spijtig dat we niet het hele dorp bij dit verlies kunnen betrekken. Gedeelde smart halveert niet de pijn, maar helpt wel om het verlies te dragen. 

De wereld draait door en wij breien er nog een stukje aan. Of naaien. Of haken. Geen proefwerken bij de kleinkinderen. Dat betekent ook dat er geen slechte paasrapporten zijn. Dat is al een zorg minder. Een fijne paasvakantie, pagadders!

Donderdag 2 april

Bye bye Wimbledon. Au revoir Tour de France? Saronaya Olympische Spelen in Japan. Als het zo zit, dan doen we het zelf wel. Want sporters beleven meer.

Training en beweging staat hier vaak op het programma. Soepel blijven, in conditie blijven is het doel. We hebben daar zo onze eigen sportdisciplines voor, de ene al gekker dan de andere. Stoelsierturnen. Baldarts. Zetelvolley. Zitfietsen. Ballontennis. Insidegolf. Het zullen wel nooit Olympische disciplines worden, maar als aanvulling op kine-oefeningen zijn ze perfect. Onze kinesisten zijn trouwens erg creatief in het verzinnen van allerlei nieuwe varianten zodat de oefeningen voor iedereen haalbaar en plezant zijn. 

Gelukkig wonen we ook in een groot huis met heel veel ruimte. Een rolstoelritje of wandeling door de gang, frisse lucht gaan snuiven op het terras, het is al vlug een activiteit die lijkt op een work-out.  En na de inspanning volgt steevast de ontspanning. Om onze vochtbalans op peil te houden... Zo maken we fit en gezond de dagen rond.

Woensdag 1 april

Goeie ouderwetse 1 aprilgrappen zoals 'je veter is los' of 'er zit wat op je neus' doen het hier nog altijd erg goed. Billenkletsen en hilariteit als iemand er in trapt. 1 april! Een dag om gekkigheid uit te halen, al heel ons leven lang. En we doen het nog altijd behoorlijk veel, hier in het woonzorgcentrum. Een kwinkslag, een onhandigheid of een stomme stoot, veel hebben we niet nodig om eens goed te lachen. Lachen is gezond en gaat depressies tegen!

Ze zeggen dat ook chocolade en snoep goed zijn tegen neerslachtigheid. Dat geloven we graag en daarom is er vanaf vandaag een nieuwe regel: 'iedereen is preventief verplicht om minstens 1 stuk zoetigheid per dag in te nemen. Aprilgrap? Of serieus? Voor jou een vraag, voor ons een weet!

Aan zoetigheid trouwens geen gebrek. Na de quarantaine kunnen ze ons hier letterlijk buiten rollen met al die fantastische koekjes, zelfgebakken taarten, vroege paaseitjes en heerlijke pralines die hier dagelijks door het doorgeefluik naar binnen komen. Ook bij de medewerkers zitten er precies een paar emo-eters bij. Het lijkt alsof een aantal poepen toch wel een beetje dikker geworden zijn.

En zo zijn we dus al gekscherend een nieuwe maand ingerold. Wat brengt april ons? Aprilse grillen? Ne schone Pasen? En hopelijk een versoepeling van de noodgedwongen maatregelen? We kijken er allemaal naar uit!

Dinsdag 31 maart

De pessimist zit bij de pakken neer. De optimist maakt de pakjes open. In ons pakje vandaag: onze propere was, het tastbare bewijs dat jullie ons niet vergeten zijn. De vertrouwde geur van jullie wasproducten. De zorg waarmee onze hemden en onderbroeken geplooid en gestreken zijn, en daarna verpakt. De kleine attentie die er tussen steekt. ♥U2!

We kijken uit naar het moment dat we elkaar weer kunnen vastpakken. Het kabbelt hier ondertussen rustig verder. In cadans, volgens een normaal dagritme, met regelmaat en structuur. Dat is belangrijk en stelt ons gerust.

De zorgen zijn hier nog allemaal gegarandeerd, de vertrouwde gezichten nog grotendeels present. Deze middag stonden er lekkere boontjes op het menu, op grootmoeders wijze, hoe kan het anders... Om in het thema te blijven: vertrouw er maar op, wij krijgen onze boontjes hier wel gedopt! Of we leggen ze te week op een blij weerzien. Tot morgen!

Maandag 30 maart

Gisteren kregen we maartse buien, vandaag een voorzichtige lentezon. Het weer daar buiten lijkt een beetje op ons gemoed hier binnen. Toch schijnt de zon nog in ons hart: niemand van de bewoners heeft, tot nu toe, symptomen van het gevreesde virus. 

We zijn het ondertussen ook al gewoon dat men twee keer per dag onze temperatuur komt opmeten. En bij iedere kuchje of gehijg zien we bezorgdheid in de ogen van de verpleging. Ze houden ons hier goed in de gaten.

Onze ouderdomskwaaltjes verdwijnen niet zomaar met wat gehocuspocus. Allemaal hebben we nu eenmaal al wat slijtage aan onze motor of aan onze carrosserie. Een beetje kort van adem, een ietsjepietsje beven of al eens een dag wat minder actief, het hoort er allemaal bij. Alles komt allemaal wel goed, maar je moet het wat tijd geven.

Naar het schijnt weten ze buiten ook steeds beter wat tijd is. Ze hollen niet meer van de ene naar de andere activiteit en er zijn precies minder auto’s op de weg, racend van hot naar her. Op de scheurkalender staat vandaag: 'Het mooiste tijdverdrijf is dansen op toekomstmuziek'. Dat gaan we doen. En misschien gaan we ook nog een beetje gek doen.

Vanmorgen keken we door het vensterraam. 'Dikke knuffels' stond er in kleurrijk stoepkrijt op het binnenplein. Ook weer een reden om ons hoofd niet te laten hangen. Zie mekaar graag en tot morgen! Dikke knuffels!

Zondag 29 maart

Ze hebben vannacht het uur verzet! Een uur vooruit. Maar eigenlijk hadden we liever dat ze het ineens een hele maand vooruit zouden zetten! Dan waren we waarschijnlijk al heel wat wijzer. Ondertussen dromen en fantaseren we over de periode na corona. Met zondagen zoals vroeger: nen Tongel gaan drinken in dorpscafé 't Rietje bij Yvonne, een wandelingske naar het kasteel van prins de Merode of ne crème gaan lekken aan de abdij.

In onze handen klappen voor de mensen van de zorg, zoals ze buiten doen, dat vinden we hier, als bewoners van de Parel wel een beetje raar. Als we iets tegen hen te zeggen hebben, dan doen we dat toch gewoon!

'De meskes doen dat hier heel goe'.
'Het zen hie allemaal bijoukes. Ik zien ze gère'.
'Ik zen hie gére'.
'Dingske, die is goud waard'.
'Chance da gij der weeral zijt...'
''t Zijde gij, das goe...'

 

En de mannen? Die doen het met een glimlach of een knipoog. Zo ontstaan er van die ’feel-good-momenten om nooit te vergeten. Dat geeft elke dag de boost om er samen voor te blijven gaan! 

#SamenSterkInDeParelDerKempen

Zaterdag 28 maart

'Komt dat zien! Komt dat zien! Waardevolle prijzen! Kienen voor zelfgemaakte knuffelberen! Je doet toch mee!' De uitnodiging galmt door de leefruimtes van de Parel. Bijna iedereen is enthousiast als de bingokaarten bovengehaald worden en we ons kunnen concentreren op het doorstrepen van afgeroepen cijfertjes. Kaart vol betekent: gewonnen!

Het hele jaar door is kienen een succesnummer in het woonzorgcentrum. Hoe beter de prijzenpot, hoe meer deelnemers. Deze kiensessie is een topeditie. Er zijn gebreide en gehaakte diertjes te winnen. Knuffels om eens goed vast te pakken. Een surrogaatje voor de echte hugs. Nee. Valsspelen doen we echt niet. Als er al eens iets te veel doorstreept is, dan is dat omdat we het slecht gehoord hebben of een beetje uitgeschoven zijn met onze stift. Meer moet je daar niet achter zoeken. Echt niet ;-)

Onze fulltime moemoes en vavas willen hun cadeau liever bewaren. Tot de kleinkinderen het kunnen komen ophalen. Die 'klen bagadders' zullen wel weer ferm gegroeid zijn. Zo gaat dat. Snel. Er zijn ondertussen ook een paar achterkleinkindjes geboren. We sturen ze alvast heel veel liefde en werpzoentjes, in afwachting van een eerste echte kennismaking. Veel geluk en een warme thuis, pagadders...

Vrijdag 27 maart

Wie dacht dat een goede coiffure niet belangrijk was als je binnen moet blijven, die heeft het helemaal mis! Een bad hairday kunnen we nu wel missen. Je weet immers nooit wanneer ze een foto gaan maken voor het dagboek!

In de buitenwereld zijn de kapsalons misschien allemaal dicht. Hier steekt iedereen een extra tandje bij om voor mooie coupes bij alle dames te zorgen. De mannen kijken geamuseerd toe. Maar schaar en tondeuse liggen ook voor hen klaar. Het is niet omdat je al wat ouder bent dat er geen schoonheidsidealen meer gelden! Een goed imago is belangrijk bij alle leeftijden!

Morgen begint ons derde weekend met gesloten deuren. Met elkaar als gezelschap en genoeg WC-papier in voorraad hebben we maar 1 wens. Zorgen jullie ook goed voor onze vrienden en vriendinnen die alleen thuis zitten? Een telefoontje. Een kaartje. Het geeft zo veel warmte. Veel liefs en goede moed van ons allen...

Donderdag 26 maart

Handen wassen. Papieren zakdoekjes gebruiken. Niet te kort bij elkaar zitten. Dat is het riedeltje dat we meermaals per dag afdraaien. Herkenbaar? Sommigen vergeten het steeds weer. Er was iets speciaal! Maar wat was het weeral?

En waarom lopen al die mensen hier zo gek rond met maskers? Gaan ze net als de mannen van Bonanza een overval plegen, of zo? Met engelengeduld leggen we opnieuw uit dat er een virus is dat mensen heel ziek maakt. Bezoek mag niet binnen, anders geven ze het misschien door aan ons. Niet iedereen begrijpt het. Mensen met dementie voelen dat er iets niet klopt, maar kunnen het niet altijd meer verwoorden. Onrust in het hoofd. Even samen naar foto’s van de familie kijken, iets rustig doen. Dat kan helpen.

Rustig op de kamer zitten is soms al genoeg op onze leeftijd. Een kruiswoordraadsel om het geheugen fit te houden, wat plaatjes inkleuren met een muziekje van Ment TV op de achtergrond, een goed boek met grote letters of de roddelblaadjes om bij te blijven met het wel en wee van artiesten en royals. Wel straf dat prins Charles van Engeland nog altijd geen kroon, maar wel corona heeft! Dat moet ik vlug aan de buurvrouw gaan vertellen. Tot morgen!

Woensdag 25 maart

We nemen het zekere voor het onzekere. Er zijn al enkele personeelsleden die preventief een aantal dagen afwezig moeten blijven omdat ze thuis in contact kwamen met iemand die mogelijk drager is van het coronavirus. Enkele medewerkers zijn ziek, van een van hen weten we dat het corona is. Dat personeelslid is al tien dagen niet meer op de werkvloer geweest. We gaan ervanuit dat het virus niet doorgegeven is aan een van ons. Oef!

Komen er na zeven vette, nu echt zeven magere jaren, zoals men vroeger zei? In die oude volkswijsheid zat misschien wel wat in. Maar ook als het vet afgeroomd wordt, dan hebben we hier nog altijd lekkere soep! Zeven jaar geleden verhuisden we met Woonzorgcentrum Parel der Kempen naar ons huidige gebouw. Degenen die er toen bij waren herinneren zich de stress en opwinding van die verhuis nog erg goed. De spanning van toen is een beetje te vergelijken met wat we nu meemaken. Ook toen was iedereen 'extra op zijne qui vive' om ervoor te zorgen dat iedereen mee was.

En toch gaat het leven hier zijn gewone gangetje. Slapen. Eten. Voor elkaar zorgen. Een lach en een traan. En ook een cursus tai chi. Vanuit de zetel. Om te ontspannen. Dat is het leven zoals het is, in ons woonzorgcentrum.

Dinsdag 24 maart

Ken je nog dat gevoel dat je had als verliefde tiener? Wachtend op de postbode. Een liefdesbrief! Net op tijd onderschept. Grote broers en zussen lachen daar alleen maar mee. Of later een kaartje van je zoon uit het leger, of een groet van op vakantie. Hoe fijn toch! Datzelfde gevoel heb ik hier in de Parel elke dag als ze de post brengen. Reikhalzend kijk ik er naar uit. Ik voel de spanning, net als vroeger.

We krijgen heel veel post. Zoveel zelfs dat de bodem van onze brievenbus het heeft begeven. Echt waar! We moeten de brievenbus meerdere keren per dag leegmaken.

Bel me. Schrijf me. Laat me vlug iets weten. Geef me een teken. Hou je van mij?

Maandag 23 maart

Eerlijk is eerlijk. Het is hier niet altijd rozengeur en maneschijn. De maandagblues na een weekend zonder bezoek is net wat sterker dan op andere maandagen. Vandaag zijn er ook geen leuke weekendervaringen om aan terug te denken. Grumpy zit mee aan de ontbijttafel. De medewerkers van animatie en ergo zetten hun beste beentjes voor om gedachten te verzetten en afleiding te geven. Met succes, oef!

Vanaf vandaag zijn de maatregelen voor het personeel verscherpt. Zo kunnen we de bewoners nog beter beschermen tegen besmettingen van buitenaf. Niet alleen moeten medewerkers hun temperatuur meten en zichzelf monitoren op ziekte, ze zijn ook verplicht om mondmaskers te dragen bij contacten met bewoners. De mooie bloemetjesmotieven van sommige zelfgemaakte mondmaskers zorgen voor twinkelende ogen. Wennen doet het niet, die halve gezichtjes.

Zondag 22 maart

Zondag, familiedag. Zit m'n jasje goed? Zit m'n dasje goed? En samen op stap.

Daar moet even de rem op vandaag. Geen uitjes naar buiten of naar huis en ook nog eens een gesloten cafetaria! Geen voetbal of wielrennen op televisie. Er zit niets anders op dan na de frietjes van deze middag op de 'lazy-sunday'-modus over te schakelen. Een uiltje vangen, wat soezen en rusten mag ook al eens. Traag leven is een kunst die we al eens met stijl en deugd beoefenen. Het is een van de voordelen van wat ouder zijn. In onze jonge jaren zouden we ons schuldig of lui gevoeld hebben, nu is het gepermitteerd.

Die lekkere pint pakken ze ons niet af! Proost op de gezondheid van iedereen. Over gezondheid gesproken: op dit moment is er nog niemand met tekenen van corona onder de bewoners. Met de vingers gekruist beginnen we morgen aan een nieuwe week.

Zaterdag 21 maart

Het is altijd lente, in de ogen van de tandartsassistente, klonk het in de jaren 90. En vandaag begint de lente opnieuw! Sluitende winkels en bedrijven hebben bloemen gebracht, in alle kleurtjes en geurtjes. Een dikke merci, ze fleuren het hele huis op! Ook de kanarievogeltjes van het woonzorgcentrum brengen echt het lentegevoel binnen. Vandaag doen ze precies extra hun best om een mooie lente-serenade te brengen. Is het misschien een verjaardagliedje? Want ook ouder worden gaat gewoon door, met bloemenkrans en al. Hip hip hoera!

De zon laat zich niet tegenhouden door het vensterglas, de frisse wind wel. Dus doen we maar een beetje alsof en koesteren ons in de warmte die we hier in huis voelen, van iedereen...

Vrijdag 20 maart

Vrijdag, de dag van onze wekelijkse schoonmaak, vroeger. Met schuurborstel en zeep, met nat. De mensen van het interieuronderhoud vegen hier de hele dag door. Wrijven, vegen, poetsen, nog eens extra ontsmetten en nog eens wrijven, vegen en poetsen. Het voordeel hier is dat je dan alleen even je benen omhoog moet doen, niet in de weg moet zitten en kan kijken of ze het goed doen. Alles spic en span, toppie poetsploeg!

Ondertussen overleven we al een week zonder bezoek. Een heftige week met veel emoties, onduidelijkheid, veranderingen, gezoek en geregel. Ons leven ziet er helemaal anders uit dan vorige week. Ook dat gaat voorbij, al hebben de tellers van oude mensenharten soms nog maar weinig reserve. We geven de moed niet op en profiteren van elke minuut!

Kampioenen en winnaars, dat zijn we allemaal, diep van binnen toch. Winnen bij kegelen, is soms al voldoende om de rest van de dag te blinken, of de rest van de week, of de rest van de maand. Alles blinkt.

Donderdag 19 maart

Veraf en toch dichtbij. We compenseren de afwezigheid van bezoek steeds meer door onderling contact. Het valt echt op dat er meer gebabbeld wordt. We lachen, ondersteunen, vertellen. Ook al moeten we wat verder uit elkaar blijven en de sociale afstand respecteren. Wat harder roepen is met al de slechthorenden hier niet abnormaal, dus dat is geen probleem. Post van het thuisfront blijft belangrijk, zo weten we wat te vertellen tegen elkaar en lijkt iedereen toch kortbij.

Vandaag is het ook vaderdag, de naamdag van Sint-Jozef, en ook in coronatijden verdienen de mannen het om gevierd te worden. Een goeie borrel om te proosten en de inwendige mens te ontsmetten. Dat moet kunnen! We zijn blij dat we de alcohol eens voor iets anders krijgen, dan om onze handen te desinfecteren!

De mannen zijn in de minderheid, dus moeten we het onderspit delven als al die vrouwen rondom ons vinden dat we de koekjes die we kregen moeten delen. Some things never change...

Met iedereen in goede gezondheid: tot morgen.

Woensdag 18 maart

Als we horen dat morgen alles dicht gaat, gaan we nog een laatste keer op café, of vlug naar het containerpark, naar de markt of naar de winkel. Nochtans is er maar een richtlijn die telt: blijf thuis!

Om familieleden van de bewoners van Woonzorgcentrum Parel der Kempen niet nodeloos naar buiten te lokken, schroeven we de contactmomenten noodgedwongen drastisch terug. We willen dat je thuis blijft! Dit zijn geen essentiële verplaatsingen!

Nieuwe afspraken vanaf vandaag

  • Met brieven en kaartjes kan je terecht in de brievenbus vooraan aan het WZC. E-mails zijn welkom op woonzorgcentrum@westerlo.be. Vermeld duidelijk voor wie de mail bestemd is!
  • Het ophalen van vuile was gebeurt voortaan tegelijkertijd met het brengen van propere was. Dat kan 1 keer per week op je vaste dag tussen 14 en 16 uur.
  • Hou voor updates en recente info je mailbox en de Facebookpagina Gemeente Westerlo in het oog.
  • Telefoneren over bewoners? Graag tussen 10 en 17 uur, anders zit je middenin de zorgmomenten en is er minder tijd.
  • Het WZC neemt regelmatig zelf persoonlijk contact op met de familie om info te geven over jullie bewoners.
  • Blijf zoveel mogelijk thuis. Kom niet wuiven of kijken aan de ramen. 

Dinsdag 17 maart

Het is al dag 5 met bezoekverbod. We zijn vandaag alvast stevig begonnen met spek bij het ontbijt. Gelukkig hebben we een goede keuken en is er de troostende kracht van lekker eten. Dat verdienen we nu wel. Niet dat we anders niet Bourgondisch zijn of graag goed eten, maar nu hebben we er tenminste een goed excuus voor. 

Bewegen blijft belangrijk. Als het niet buiten kan, dan fietsen we toch gewoon binnen. In ons hoofd passeren de huizen van onze kinderen en al onze wensbestemmingen. En misschien ligt de halve wereld stil maar we laten hem niet lelijker worden. De zon schijnt. Tijd om de eerste bloemetjes te verzorgen of te krijgen. 

Tulpen paars en viooltjes blauw, we kijken naar de lucht en denken aan jou...
Voor de rest gaat alles prima hier. Een dikke duim van alle bewoners voor de morele steun die van buitenaf komt.

Maandag 16 maart

Alles verloopt goed in het woonzorgcentrum. De werking is stilaan georganiseerd en aangepast aan de strikte richtlijnen.

Wat opvalt, is dat er hier zoveel sterke en verstandige bewoners zijn. Ze hebben allemaal hun eigen idee over wat er gebeurt. Wijze bedenkingen, vele vragen over wat de natuur nu toch van plan is, wat we hieruit moeten leren. Hun lange levenservaring heeft hen geleerd dat er ook in barre tijden positieve dingen zijn. Het is wat het is en we maken er het beste van!

Sommigen vergeten dat er iets gaande is en moeten we meermaals per dag uitleggen dat het niet zomaar verlof is in de school hier rechtover, dat het zo stilletjes is in huis omdat er geen bezoek mag komen. Iedere keer vinden ze het toch weer straf wat we vertellen. Een falend geheugen heeft dus ook positieve kanten!

Her en der is er wat heimwee en gemis. Er vloeit ook al eens een traan. Maar met wat warme aandacht, een telefoontje met de familie, wat afleiding, is het ook snel weer door.
Bij het personeel zien we een grote inzet. We zijn nog steeds coronafree in huis en gaan er voor om dat zo te houden!

Alle middelen worden ingezet om contact te maken. De liefde en genegenheid straalt hier door het glas.  De ontroerendste films spelen zich hier af op ons binnenplein. Romeo and Julia, maar dan in het echt, inclusief balkonscène.

Zondag 15 maart

Starten doen we met enkele afspraken. Hou daarbij eerst en vooral rekening met de algemene regels: afstand houden, handen wassen,...

  • Met brieven en kaartjes kan je terecht in de brievenbus vooraan aan het WZC. E-mails zijn welkom op woonzorgcentrum@westerlo.be. Vermeld duidelijk voor wie de mail bestemd is!
  • Presentjes en propere was zijn welkom, elke dag tussen 14 en 16 uur.
  • Vuile was ophalen kan ook enkel tussen 14 en 16 uur en enkel nadat de verpleging je hiervoor opbelde.
  • Telefoneren naar bewoners: graag tussen 10 en 17 uur, anders zit je middenin de zorgmomenten en is er minder tijd.
  • Venstercontacten voor de bewoners van de eerste en tweede verdieping organiseren we vanaf dinsdag 17 maart. Meer info volgt.
  • Het WZC neemt regelmatig zelf persoonlijk contact op met de familie om info te geven over jullie bewoners.

Contact

Woonzorgcentrum Parel der Kempen
Verlorenkost 20
2260 Westerlo
België
Gesloten
Gesloten
Gesloten
Gesloten
Gesloten
Gesloten
Gesloten